• 28 ŞUBAT HIYANETİ VE HAİNLERİN AKIBETİ

    28 ŞUBAT HIYANETİ VE HAİNLERİN AKIBETİ

    19 Temmuz 2011
    ERBAKAN KÜTÜPHANESİNDEN DÜNYANIN DEĞİŞİMİ VE ERBAKAN DEVRİMİ

     
    | Devamı

    28 ŞUBAT HIYANETİ VE

    HAİNLERİN AKIBETİ

    1990’lı yılların ortalarında (Yani Refah Partisi 1995 Genel Seçimleri’nden 21.4 oy oranı ve 158 milletvekili ile birinci çıkar çıkmaz…) Washington Enstitü gibi etkin ve yetkin “küresel merkez”lerde yapılan gizli toplantılarla ipi çekilmeye ve çökertilmeye karar verilen Milli Görüş, “Yenilikçiler’in başını çektiği küresel bir köleliğe”dönüştürülmeden önce; Türkiye en sağlam zincir olan ekonomi kanalı ile bağlanıp çepeçevre kuşatılmalıydı.

    Hedef zemini, yani Türkiye gibi stratejik bir bloğu tamamen kuşatabilmek için ise;Türkiye Ekonomisi’ne, başetmekte zorlanacakları bir bela musallat edip, ondan sonra da ülkeye, derde deva olacağına yarayı iyice genişletecek bir “hain doktor” göndermek lazımdı..

    Zaten onlar da tam böyle yaptı

    Önce ekonomi denizinde önü alınamayacak bir tufan yaşandı ve hemen akabinde de derviş kılığında bir mesih () görünür oldu ufukta

    Sonrası ise hepten hezimet, hepten ihanet…

    Refah Partisi’ne Taarruz Emri Verenler; “Küresel Senaryo”yu İhale Edecekleri Yenilikçi Hareket’e Yol Açmak İçin Türkiye’yi Hangi Kayığa Bindirdiler?

    Küresel Kurgu’yu muzaffer kılmak adına mesai veren “siyonist cunta”nın kumandanları; Türkiye üzerindeki küresel stratejileri istenilen süratte gitmeyince, ellerindeki uzaktan kumandayı daha hızlı bir yazılıma programlayıp ülkeyi apar topar 28 Şubat Kayığı’na bindirdiler

    Zira Türkiye bu kayığa binmeliydi ki; “Laik Türkiye Cumhuriyeti Devleti”ni yok etmek için üstüne üstüne gelen “irtica canavarı”ndan uzaklaşarak, kendini sağ salim karşı kıyıya atabilsin

    Hal böyle olunca da, birdenbire elinde sopasıyla Türkiye’yi kovalamaya başlayan bu “irtica canavarı”nın içine itina ile yerleşmiş İsrail, ABD ve İngiltere şeklinde sıralanan o “muhteşem üçlü”den bihaber olan Türkiye; “laik, demokrat ve vatanperver paşaların ve Jinsa’dan madalyalı maşaların da takdire şayan desteği () ile alelacele bu kayığa bindirilerek yola çıkarıldı.

    Bu suni ve sinsi irtica canavarı gerçekten de korkutucuydu Necmettin Erbakan Hoca gibi başından beri İslam Birliği’ni ve insanlığın dirliğini savunan ve Türkiye’nin menfaatlerine sahip çıkan bir lider de Başbakan olunca, marazlı medya marifetiyle kandırılan kamuoyu rahatlıkla “Çanlar rejim için çalıyor” demeye başladı.

    Ve bu sıcak gelişmelerin hemen akabinde de; 9 saat süren “28 Şubat 1997 Tarihli Milli Güvenlik Kurulu Toplantısı’nın Tarihi 28 Şubat Kararları” alındı…

    Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin iç tehdit sıralamasında PKK Terörü’nün önüne geçerek ilk sıraya oturan ve ülke gündemini tamamıyla işgal ederek etkili bir panik havası doğuran “irtica”; tetikleyici unsur olarak ülkenin post-modern bir darbegörmesine vesile olmuş ve Milli Görüş Tabanı’nı tuzla buz ederek aynı kumaştan daha “farklı” bir elbisenin podyumlara servis edilmesini sağlayacak süreci başlatmıştı.

    AKP’nin amacı ise; desenleri arasına gizlenmiş siyonist motiflerin kitleyi gizliden gizliye hipnotize ederek, (Örneğin bu süreçte kurulan ASAM’ın, Hz. Muhammed’e büyü yapan Yahudi Lebib Bin Asam’dan etkilenerek siyonist telkinlerle kurulduğunu AKP Kulisleri’nden söyleyerek) ülkeyi Genişletilmiş Orta Doğu ve Kuzey Afrika Projeleri için istenilen kıvama getirmesi olacaktı...

    Ve “Bindik bir alamete, gidiyoz kıyamete” demeksizin gayet büyük bir kararlılıkla bu kayığa bindirilen Türkiye; Türk Silahlı Kuvvetleri içine yerleştirilen “küresel çipler” ile o çiplerin yarattığı “yapay kamuoyu”nun etkisiyle operasyonun amacını bilmeksizin aynı safta yer tutan paşaların sergilediği kararlılıkla “irtica canavarı”nın kafasını koparmak adına son derece tarihi bir adım attı...

    “Bugün 28 Şubat Süreci’ni küçümsemeye çalışanlar, Çevik Bir ve Güven Erkaya’ya karşı ‘kıskançlık hissiyle’ hareket ediyorlar. Tek bir mermi atılmadı, tek bir burun kanamadı. Tıpkı NATO’nun Varşova Paktı’nı teslim alması gibi

    28 Şubat, günün koşullarına uygun bir yöntemde gerçekleştirildi. O günün dünya ve ülke koşullarında 12 Mart ve 12 Eylül gibi klasik bir müdahale yapılamazdı. Cumhuriyetin karşılaştığı teh (), bir tek mermi atılmadan, demokratik mekanizmaların harekete geçirilmesiyle bertaraf edilmiştir. Silahsız kuvvetler kavramını kullanmamızın nedeni ve amacı budur” şeklindeki son derece kendinden emin açıklamalarla övünecek ve o savunmasını yaptığı güzide TSK paşası Çevik Bir, ilerleyen süreç içinde operasyonun verdiği sürgünlerden vücuda gelen AKP’nin en flaş danışmanlarından biri olacaktı…

    Emekli Tümgeneral Erol Özkasnak; art niyetlerini ele veren şu konuşmayı yapacaktı:

    “O günün koşullarıyla ilgili yapılan değerlendirmede varılan sonuç şudur; Tıpkı 31 Mart Vak`ası gibi ülke, 75 yıllık Cumhuriyet tarihinde eşi görülmemiş planlı bir irticai kalkışmayla (TSK’nın Türk Toplumu ile ilgili bilgisinin yüzeyselliği ve halka olan yabancılığının ne kadar şaşırtıcı boyutlarda olduğu da, bundan daha çarpıcı bir şekilde anlatılamaz olsa gerek…) karşı karşıyadır. Bu tespitten sonra demokratik mekanizmaların harekete geçirilmesi yoluyla tehnin bertaraf edilmesi kararına varılmıştır. Bu amaçla bir seri brifing verilmesi planlanmıştır.

    28 Şubat Süreci’nin başlangıcı 11 Ocak 1997 tarihidir. O tarihte dönemin Cumhurbaşkanı Sayın Demirel, Genelkurmay`a davet edilmiş ve kendisine 28 Şubat Günü Milli Güvenlik Kurulu`nda verilen bilgileri içeren bir brifing sunulmuştur. Cumhurbaşkanı`ndan başlayarak bu bilgiler toplumun aydınlatılması amacıyla basına, yargıya ve üniversite mensuplarına tekrarlanmıştır. (Basının, yargının ve üniversitenin, çok önemli enformasyon merkezleri olduğu gözönüne alınırsa; Türkiye’deki yabancılaşmanın ve yüzeyselliğin çok geniş mesafelere uzanışı ve buralardan aykırı bir ses gelmeyişi; ilüzyonun yoğunluğu hakkında fikir vermektedir.)

    Bugün 28 Şubat`ı küçümsemeye çalışanların bilmesi gereken bir gerçek de şudur; O süreç başarılı olmasaydı 18 Nisan 1999 seçim sonuçları alınamazdı Cumhuriyete karşı irticai faaliyetlerin kaynağı olan akımlara 18 Nisan`da verilen oy desteği düşmüşse, bunun nedeni 28 Şubat’tır”

    28 Şubat Süreci’nin mağdurlarından biri olan RP kurmaylarından Recai Kutan, “post-modern darbe” tanımlamasını kabul eden Özkasnak’ın bu tavrını “Anayasa ihlali suçunu itiraf etmek” olarak niteleyip “Demokratik ve hukuk düzenine sahip olan bir ülkede bu tür davranışlar için yasalar ne diyorsa aynen yapılmalıdır” diyerek savcılarıgöreve çağıracaktı.

    Ve taraflar arası tartışmalar sürüp giderken operasyon içinde ayrı ayrı saflaroluşacak; senaryoyu şaşkın ve kaygılı gözlerle izleyen toplumsal kitle ise ne bu safların varlığının, ne de 28 Şubat örtüsü altından yürütülen operasyonun farkına varacaktı…

    Sözü edilen saflar ise; (28 Şubat’ın figüranları):

    TSK içinde yer alıp “planlamayı yapan küresel senaristler” ile “işbirliği” içinde olarak sözkonusu “küresel kurgu”ya bilerek ve isteyerek iştirak eden paşalar…

    TSK içinde yer alıp “planlamayı yapan küresel senaristler”den tamamıyla bihaber olan ve kamuoyunda yaratılan “panik havası”na paralel “TSK içindeki küresel çipler”in oluşturduğu “yapay kamuoyu”ndan da etkilenerek “laiklik”in zedelenip “rejim”in tehye girmemesi adına konuya sahip çıkanlar,

    Basın içinde yer alıp beslendiği küresel kaynaklar hasebiyle operasyon bilgisine sahip olan ve buna bağlı olarak “irtica canavarı”nı pompalayanlar,

    Basın içinde yer alıp yürütülen operasyonun farkında olmamakla birlikte, yaratılan “yapay kamuoyu”nun tesirinde kalarak “irtica canavarı”yla toplumu korkutanlar,

    Operasyon esnasında “ani bir tasfiye”ye uğratılan ve ne olduğunu anlamakta güçlük çeken mağdurlar,

    Ve düğmeye basarak operasyonu yönlendiren odaklar ile onlara ait mason locaları ve medya kuruluşlarıydı.

    Erbakan Hükümeti’nin “Sakıncalı” İcraatları

    Toplumsal kitlenin farkında olmaksızın şaşkın ve kaygılı gözlerle izlediği “28 Şubat”; sonuçta böylesi bir toz bulutundan başka bir şey değildi.

    Bu toz bulutunun aniden Türkiye’nin başına musallat edilmesinin ardında yatanana neden ise; daha önce de sözü edildiği üzere, ülke üzerinden gitmesi planlanan “küresel senaryolar”ın arzulanan hız ve kalitede götürülemiyor olması ve işin başına direkt “küresel odaklar” tarafından programlanan uygun bir yönetsel zincirin getirilerek sorunun aşılması istemiydi.

    Ve bu temel nedeni destekleyerek operasyon sürecini hızlandıran asıl sebepler arasında da, Erbakan Hükümeti’nin gündemine aldığı “Kamu Tek Hesabı” ile “D–8 Projesi” gibi tarihi ve talihli girişimlerdi.

     Zira “İrticaya karşı çıkıyoruz’’ yanılgısıyla alet olunan “büyük ihanet” ile 28 Şubat’ta hedef haline getirilen Erbakan; süratle icat edilen “irtica canavarı” ortaya çıkmadan hemen önce kamuoyuna “havuz hesabı” olarak yansıyan “Kamu Tek Hesabı”nı hayata geçirme yönünde çalışmalar başlatmış ve başarmıştı.

    Bu yöntem ile kamu kurumlarının nakit ihtiyacını piyasadan faiz ile borçlanmak yerine, kendi öz kaynaklarından ve diğer Kamu Kurumlarının hesaplarından olabildiğince istifade ederek karşılamayı planlayan Erbakan Hoca; aslında bu sistemin işletilmeye başlaması halinde önemli finans çevrelerinin bu işten son derece rahatsız olacağını da biliyor olmalıydı.

    Erbakan Hoca’nın projesi; kamu kurumlarının kasasında biriken paranın mesai bitiminde bir havuz içinde toplanarak; ihtiyacı olan kurumun kasasına anında transfer yapılmasıydı.

    Böylece nakit ihtiyacı olan kamu kurumu gecelik faiz üzerinden borcuna borç katmak yerine, ihtiyacı olan parayı havuz hesabından temin edecek ve devlet de gereksiz borçlanma durumundan kurtulacaktı. (IMF ve ABD’ye olan yalvarmalar gözönüne alınırsa, “küresel tefeciler”in kaybını idrak edebilmek o kadar da güç değil.)

    Ancak, Refah-Yol’un ipinin çekilmesine sebep olan asıl konu ise; söz konusu sistem ile “kamunun sırtından çok yüksek meblaalar elde eden ve havadan para kazanan iç ve dış çevreler”in akarlarının tıkanmasıydı.

    Dolayısı ile bu akarların Kamu Tek Hesabı’na geçilmesi ile büyük oranda tıkanacak olması “küresel kurgu ile irtibatlı ‘tezgâh’ sahipleri”nin canını sıkmaya başlar başlamaz, “siyonist kumandanların ellerindeki kumanda” da hızlı bir yazılıma programlanıverdi.

    Erbakan Hükümeti’nin “küresel teşkilat” açısından hoşa gitmeyen bir diğer önemli çalışması ise; İslam Ülkeleri ile sırt sırta vererek dünya üzerindeki ekonomik dengelere dahil olmak ve “küresel sömürü”nün önüne geçebilmek adına vizyona koyulmak istenen “D-8 örgütlenmesi”ydi.

    O yüzden 15 Eylül 1996’da İzmir’de yapılan ECO (Ekonomik İşbirliği Teşkilatı)toplantısında “İslam’ın Ortak Pazarı” anlayışına dikkat çeken konuşmasıyla D-8 Zirvesi’ne hazırlık yapan Başbakan Erbakan’ın bu adımları karşılıksız kalmadı ve D-8 Hareketi’nin öncülüğünü yapan Refah Partisi, 15 Haziran 1997’de İstanbul’da yapılanilk D-8 Zirvesi’ne katılamadan devre dışı bırakılıverdi.

    Ve Refah Partisi’nin 28 Şubat Süreci ile devre dışı bırakılmasının akabinde deoluşuma destek veren diğer İslam Ülkeleri’ni baltalamak yönünde girişimler başlatıldı.

    Zira tıpkı Türkiye gibi diğer D–8 Ülkeleri’nde de siyonist sermayeye ve küresel güçlere göre: “boyundan büyük işler yapmaya kalkışan ve İsrail’in çarkına çomak sokan yönetimler” taciz edilerek saha dışına atılmıştı.

    Nijerya Devlet Başkanı suikaste uğrarken, Endonezya’da iç savaş başlatılıp ülke bölünerek Habibi uzaklaştırıldı. Pakistan’da ise direkt darbe yapılmıştı.

    Gerçi bu gelişmelerin ardından 22 Ekim 1996’da İstanbul’daki Kalkınma İşbirliği Konferansı ile kurulup, Bangladeş, Endonezya, İran, Malezya, Mısır, Nijerya vePakistan’ın katılımı ile yine İstanbul’da gerçekleştirilen zirve ile başlatılan D–8 Zirveleri

     1 – 2 Mart 1999 Dakka Zirvesi (Bangladeş),

     25 Şubat 2001 Kahire Zirvesi (Mısır) ve

     13 – 14 Şubat 2004 Tahran Zirvesi (İran)

    ile devam etti. Ancak oluşumun hızı kesilerek verilmesi gereken caydırma mesajları verildiğinden şimdilik tehnin önü alınmıştı…

    Bu nedenle: “küresel iradenin eteğindeki küresel tefeciler”in “havuz sitemi” ile ilgili S.O.S’leri ve Orta Doğu’daki “küresel teşkilatlanma”ya engel olacak “sakıncalı” politikalar nedeniyle alınan bu karar sebebiyle ülkede ani bir siyasi değişim yaşanması aslında son derece planlı bir olaydı.

    Sonuçta “toplumsal dikkat” profesyonel hamleler ile havuz hesabından “irtica”ya kaydırılmış ve etkili bir darbe ile dağıtılan Milli Görüş Tabanı’ndan biçilecek yeni kıyafete işlenilecek olan “siyonist motifler”in hazırlık çalışmaları başlatılmıştı…

    Yenilikçiler’in Muhteşem Üçlüsü “Gülen - Bir - Zapsu”

    (Erdoğan ve Gül; 28 Şubat’ı Önceden Biliyor muydu?)

    Küresel odaklardan alınan güç temeli üzerinde yavaş yavaş yükselecek olanYenilikçi Hareket’in üçlü sacayağı ise; Amerikancı Hoca Fethullah Gülen, Kürt Teali Cemiyeti’nin 52 no’lu kurucu üyesi, Kürt Hevi Cemiyeti Kurucusu olan ve “Kürdistan’da Kürt’ten başka hiçbir devlet yoktur” diyen Abdurrahim Zapsu’nun torunu olan H. Cüneyt Zapsu ile “28 Şubat’ın truva atı” Çevik Bir’dir.

    Yenilikçi Hareket’in, tek başına iktidar koltuğuna oturan AKP’ye dönüşme serüveninde ciddi katkısı bulunan bu üç noktadan biri olan Fethullah Gülen oluşumaonursal başkanı olduğu Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı tarafından düzenlenen Abant Toplantıları üzerinden kaynak sağlayıp Abant Toplantıları’nın müdavimleri arasında yer alan Bülent Arınç, Cemil Çiçek, Ali Coşkun ve Burhan Kuzu gibi isimleri partiye entegre ederken; Gülen’e yakınlığı ile bilinen Azizler Holding A.Ş.’nin Yönetim Kurulu Başkanı ve BİM Marketler Zinciri’nin ortaklarından H. Cüneyd Zapsu da Erdoğan’ın TÜSİAD ile olan yakınlaşmasını sağlayabilmek adına çaba sarf etmişlerdir.

    Erdoğan bir yandan Bülent Eczacıbaşı’nın Zapsu’nun organizasyonu ile evine yaptığı davete yine Zapsu ile iştirak ederken, bir yandan da 28 Şubat’ın TSK içindeki baş tetikleyicisi olup, süreci “Demokrasiye balans ayarı çektik” diyerek özetleyenÇevik Bir ile görüşmelerine hız vermiştir.

    Erdoğan’ın, ABD ve Uluslararası Yahudi Lobileri’nden özellikle JINSA ile ilişkileri ödül alacak kadar iyi olan Çevik Bir’le olan ilişkisi İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı Dönemi’nde başlamış ve Bir’in emekliliğinden sonraki bu son derece meşakkatli dönemde de kuvvetlenerek devam etmiştir.

    Kanarya ve Loca Kardeşliği

    Erdoğan’ın cezaevi çıkışından sonra İstanbul’da Çevik Bir ile yaptığı görüşmeye, ardından Çevik Bir ekibinden Emekli Koramiral Atilla Kıyat da eklenmiş ve Erdoğan Kıyat ile Hidiv Kasrı’nda yediği yemekte Kıyat’a parti kapsamında yapmak istediklerini anlatarak rızalarını elde etmiştir.

    Hatta Kıyat ile olan görüşme basına da yansımış ve 25 Haziran 2001 Tarihli Hürriyet Gazetesi’nde görüşme “Askerle iki temas” manşetiyle verilmiştir.

    Habere göre Tayyip Erdoğan bir emekli albay ve Emekli Koramiral Atilla Kıyat ile Hidiv Kasrı’nda yemek yemiş ve Erdoğan kendisini sıcak karşılayan bu iki isme parti programını özetlemiştir.

    Ancak ertesi gün Genelkurmay’ın bir açıklama yaparak Hürriyet’in Erdoğan’ın askerle görüştüğü ve onların onayını aldığını iddia eden haberini yalanması da göstermektedir ki; Erdoğan’ın temasa geçtiği mercii “asker” değil, Pentagon ve Yahudi örgütlenmeleriyle yakından ilişkili Çevik Bir ve ekibiydi. (En azından o dönemde böyle düşünmüştük Ama şimdi Genelkurmay içindeki Recep Tayyip Cemaati Kocatepe’yi dolduracak hale gelmiş durumdadır. Haber kaynağı ise bizzat AKP Kulisleri’nin kendisidir...)

    Ayrıca Çevik Bir’e en yakın isimlerden biri olan Atilla Kıyat’ın emekli oluşunun ardından Fethullahçı Aksiyon Dergisi övgü dolu bir Kıyat haberi yayınlamış ve “Teamüllere aykırı biçimde emekli edildi” demiştir.

    Kıyat - Erdoğan görüşmesinin Çevik Bir köprüsü dışında yer alan diğer bir hazırlayıcısı ise Gülen’e yakınlığı ile bilinen ve Erdoğan’ın hatırı sayılır finansörlerinden olan Asya Finans’ın Yönetim Kurulu Başkanı İhsan Kalkavan’dır.

    Haberde adı verilmeyen emekli albay ise emekli olduktan sonra Albayraklar Holding’e ve Erdoğan’a danışmanlık yapmaya başlayan Adem Darama’dan başkası değildir…

     

     

    İçeride “Teşkilatçılık”, Dışarıda “Taahhüt” Dönemi

    Ülke içindeki teşkilatlanmasını hızla genişletmeye çalışan Erdoğan’ın o dönem içinde asıl kuvvetlendirmeye çalıştığı bağlantılar ise dış bağlantılardır.

    İçerideki teşkilatlanmaya iktidarın nimetleri vaat edilirken, dış bağlantılara yönelik vitrini ise; yeni kurulacak partinin iktidara geldiği vakit ABD - İsrail ve AB Politikaları’na uygun hareket eden “uslu” bir iktidar olacağı yönünde taahhütte bulunulması oluşturmaktadır.

    (Tam taahhüt = tam teslimiyet)

    Erdoğan’ın bilerek ya da bilmeyerek kendisine destek veren içerideki taraftarlarından bir diğer üçlü ise; “Akşener - Avcı - Orakoğlu Üçlüsü”dür.

    Zira 28 Şubat Süreci’nin ardından “Çiller Özel Örgütü” yakıştırmasıylakamuoyunda yer alan Meral Akşener, Hanefi Avcı ve Genelkurmay’a kulak yerleştirip elde ettiği bilgileri ABD’ye servis etmekten ötürü suçlanan Bülent Orakoğlu daYenilikçi Hareket’e “Arkandayız” mesajı veren diğer isimlerdendir. (Ve artık hadisenin bir kurgu olduğu, askerin niyetinin ciddiliğini ortaya koyacak bir senaryoya Avcı ve Orakoğlu’nun alet olduğu söylenebilir.)

    Gerçi Orakoğlu daha sonra Erdoğan’ın hararetli bir muhalifi olan Genç Parti’denEskişehir Belediye Başkan Adayı olup “AKP ile Çevik Bir’in yakınlaşmasına tepki vermek adına GP’de siyaset yapma kararı aldım.” diyerek zigzaglar çizecektir ama o dönemin oyuna gelmiş veya getirilmiş etkili AKP destekçilerinden biridir.

    İçerideki kaleler ile dışarıdaki güç dengeleri arasındaki hassas teraziyi gözetmeyi ihmal etmeyen Erdoğan, ülke içindeki teşkilatı genişletme çabalarına dış destekli köşe başlarının da yardımı ile hız verirken; İsrail Büyükelçisi David Sultan’la buluşup yeni kurulacak partinin İsrail ve ABD Politikaları’na ters düşmeyecek “cici” bir partiolacağının garantisini vermekte ve Abdullah Gül’ü de İngiltere Büyükelçiliği’ne gönderip aynı garantinin İngiltere’nin Türkiye Büyükelçisi Sir David Logan’a da verilmesini sağlamaktadır.

     

    Ülkeyi Satılığa Çıkarmanın Adı “Yenilikçilik” Olursa,

    “İktidarı Verin, Türkiye’yi Alın’’ diyenler de “ilerici” sayılır..

    Ancak Erdoğan ve ekibi “ülkeyi satılığa çıkarma”nın adını “Yenilikçilik” koyarakkonuyu yumuşatmaya çalışanların hazırladığı şemsiye altında kamufle olmaya çalışsalar da; ABD Büyükelçiliği’ndeki Müsteşar Silver Lawrence’la sık sık yinelenen gizli görüşmelerin de, Anadolu’da görev yapan Kenny Bob gibi çeşitli CIA görevlilerinin Erdoğan’a olan yakın ilgisinin de, “Tayyip Hıristiyan Demokratlar’a benziyor” diyen Karen Fogg’un bu açıklamalarının ne anlama geldiği de gayet açıktır…

     

    ABD İsterse ATATÜRK Bile Hain İlan Edilir..

    CIA Washington Bürosu’nun etkin isimlerinden olan ve 12 Eylül’den sonra Türkiye’de Kemalizm Modası’nın geçtiğini savunan ünlü CIA ajanı Graham Fullerbasına verdiği demeçlerle “Kapatılan FP içindeki yenilikçi gençler ağır basarak kazanacak. Çünkü bu gençler Türkiye ve dünya için değişimi temsil ediyorlar. Yaşlı ve gelenekçi akım ise zaman içinde kaybolacak. Yenilikçi kanat İslami Hareket’in lideri olacak” şeklinde açıklamalar yaparak, “Ilımlı İslam” vitrini ile Büyük Orta Doğu Projesi’nin pazarlamacılığını Yenilikçi Gençler’e ihale ettiklerinin sinyallerini vermişti. Ayrıca, Atatürkçülüğün eskidiğini ve bittiğini de söylemişti…

     

    “Küresel Piramit”in En Tepesinde

    Tertiplenen Madalya Töreni

    (ABD’ye Gittiği Kadar Umre’ye Ya da Eyüp’e Gitseydi, Hırsına Yenilmezdi)

    1994’te RP Beyoğlu İlçe Başkanı’yken o dönem ABD Ankara Büyükelçisi olanMorton Abramowitz tarafından keşfedilen ve kendisiyle birçok kereler kamuoyundan gizli görüşmeler yürüten Tayyip Erdoğan’ın, sonraları ABD yolları’na düşerek neredeyse yılda iki kez ABD’ye gitmeyi adet haline getirmesinin arkasında da buönemli başlangıç yatmaktadır.

    Zira İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı görevinin öncesinde ve sonrasında birçok kez bir araya gelen ikilinin bu özel görüşmeleri; “küresel tefeci ve efendiler” önünde görücüye çıkan Erdoğan’ı ABD Yolları’na düşmeye mecbur bırakmıştır.

    Amerika’ya ilk kez 17-21 Nisan 1995’te giden Erdoğan, ardından “küresel seferler”ini sıklaştırarak 17-22 Kasım 1996, 20-23 Aralık 1996 tarihlerinde vecezaevine girdiği 26 Mart 1999 Tarihi’nin hemen öncesinde de birer ABD ziyaretiyapmıştır. Ayrıca AKP’nin kuruluş çalışmalarının hız kazandığı 16 Temmuz 2000 tarihinde de ABD’yi ziyaret etme gereği duyan Erdoğan’ın bazı “önemli ziyaretler”de yanında bulundurmayı tercih ettiği isim ise tahmin edilebileceği üzere Çevik Bir’dir...(Nerede o “ihanet”in hesabını soran Genelkurmay Başkanı?)

    Hidayeti Kararıp, Hıyanete Yolculuk Eden

    Bir “Müslüman”ın Tehli Gidişi

    Bu önemli ziyaretlerin bazı adresleri ise şöyledir; İlerleyen süreç içinde Erdoğan – Çevik Bir İkilisi’ne “üstün hizmet madalyası” neviinden bir ödül takdim edecek olanJINSA (Yahudi Milli Güvenlik İlişkileri Enstitüsü) ve Amerikan Jewish Commite (Amerikan Yahudi Komitesi)…

    Bu iki kuruluşun üstünde yer alan NSA (Beyaz Saray’ın Ulusal Güvenlik Örgütü)ve NSA ile eşit statüde bir resmi devlet kuruluşu olup ABD Gladyosu’nun beyin takımını bir araya toplayan bir örgütlenme olan USIP’te (Birleşik Devletler Barış Enstitüsü) görevli yetkililer ise yine Erdoğan ile yakından ilgilenmektedirler.

    USIP’in CIA ve Pentagon ile irtibatlı olan, bünyesinde generaller, diplomatlar ve bilim adamları bulundurarak İsrail’in askeri, siyasi ve ekonomik güvenliğini öncelikli hedef olarak gözeten bir devlet kuruluşu olduğu göz önüne alınacak olunursa; Erdoğan ve ekibinin hızla basamakları tırmanan başarı grafiği ile iktidara geldikten sonra sergiledikleri “siyon merkezli politikalar”ı anlayabilmek şüphesiz daha kolay olacaktır…

    Ayrıca Erdoğan’ın İsrail’i devlet terörü yapmakla suçladığı ve “kendi yolu” açısından son derece “talihsiz” olan bu açıklamanın, daha sonra kendisini Bush’tan randevu alabilmek için öncelikle İsrail Toprakları’ arşınlamak zorunda bırakışı da hatırlanacak olursa; Erdoğan’ın özellikle de 1 Mart Tezkeresi sonrasındaki süreç içindemahrum kaldığı “küresel bonuslar”ın ne hikmet taşıdığı daha iyi algılanacaktır…

    Türkiye’yi Rüşvet Veren Bir “Siyaset

    Oyuncağı”nın Beklenen Akıbeti

    Çok genel satırbaşları ile Erdoğan Gerçeği’nin ne olduğuna işaret etmeyi amaçlayan bu veriler eşliğinde çok net olarak söylenebilir ki; Milli Görüş bünyesinde beslenmiş olan ve Erbakan’a hıyaneti karşılığı sivriltilmiş olan Erdoğan; siyasi geçmişi boyunca, şahsi internet sitesinde “Siyasetin tek limanı ahlaktır’’ demekle birlikte düstur edinilmesi gereken bu özlü sözün yakınından dahi geçmemiştir

    Zira,

    Türkiye’nin üzerine basıp geçerek Orta Doğu Coğrafyası’na yayılmak isteyen “küresel baronlar’’ın önünde gerdan kırarak puan toplamaya çalışırken; iyi oynadığı “Halk Adamı Tayyip’’ rolü ile millete kurtuluş umudu olan da,

    Kamuoyundan gizli yaptığı “küresel pazarlıklar’’la güçlendikçe bıyık altından sırıtan da,

    Siyasi kariyerine enjekte edilen “küresel proteinler’’ eşliğinde serpildikçe çiftçiyi köylüyü azarlayıp haddini aşan da,

    Kasımpaşalı imajını siyasi icraatlarına da bulaştırıp, hamlığı ve vatanına olan sadakatsizliği üzerinden gövde gösterisi yapmaya çalışan da,

    Bugün artık önünde diz çöktüğü “küresel güç odakları’’nın stratejilerine bağımlı hale gelip Türkiye Cumhuriyeti’ni var eden milyonlarca şehit ve şehit yakınının ahını alan da RECEP TAYYİP ERDOĞAN’dır

    Aslında yakın çevresine “Benim sonum Menderes’inkinden beter olacak’’şeklinde pek de üstü kapalı olmayan itiraflarda bulunan T. Erdoğan; oynadığı tehli oyunun kendisini nasıl bir sona doğru sürükleyeceğini çok iyi biliyor olmakla birlikte, yarı beline kadar içine battığı bu aşağılık senaryoyu çaresiz devam ettirmeye çalışmaktadır.

    En yalın ifade ile Erdoğan’ın en büyük hatası; kendisine vaadedilenlerin parlaklığı ile kamaşan gözlerinin, kendisini yönlendirenler ve etrafını alan sözde danışmanlar eşliğinde tertiplenen organize tuzağı layıkıyla fark eden ferasetten mahrum olmasıdır.

    Onun bu belaya bulaşmadan önce gördüğü yegâne şey “başbakanlık koltuğuna oturmuş bir Tayyip fotoğrafı’’ olmuş ve bu buram buram intikam kokan etkileyici fotoğrafın cazibesi eşliğinde attığı hipnotize adımların da ne yeterince bilincinde olmuş, ne de bu hamlelerin sonunu düşünmüştür.

    Etrafını alan bu “küresel zincir’’in kendisinden neler talep edebileceğini anlayıp işin kendisini fersah fersah aşan boyutlarını yavaş yavaş algılamaya başladığında ise; iş işten çoktan geçmiş, ok bir kere yaydan çıkmıştır.

    ABD ve AB üzerinden takip ettiği politikalarla iyice içinden çıkılmaz bir hale getirdiği Kuzey Irak meselesi ve PKK Terörü karşısında ne yapacağını şaşırıp, “Ne aracıyız ne aydın’’ diyerek teröre oluk gibi kan akıtmış bir Türkiye’ye akıl vermeye çalışan kuryelerden fikir almak zorunda bırakılması da yine kendi ördüğü çorapların bir çıkmazıdır.

    Akabinde yaptığı Diyarbakır gezisi ise neredeyse Misakı – Milli sınırları dışında yeralan yabancı ülkelerden birine yapılan bir ziyarete dönüştürülmüş ve eli kolu uzun Sorosçular’ın sıkıştırmaları ile “Kürt Sorunu’’ ifadesini devlet literatürüne sokmayı başaran Tayyip, PKK ve PKK uzantısı olan çevrelerce sempati toplamış, ancak yavuz hırsız ev sahibini bastırır misali AKP’nin 4. Yaş Kutlamaları’nda yaptığı konuşmada dakan üzerinden siyaset yapmanın ne kadar aşağılıkça birşey olduğuna vurgu yapmadan sakınmamıştır.

    Ancak şurası bir gerçektir ki; KATİL RUM’u, HAİN ERMENİ’yi ve KALLEŞ PKK’yı tepemize çıkarıp hem kendini hem de ülkeyi gittikçe daha fazla çarşafa dolayan Erdoğan; “bir yalan söyleyip söylediği yalana kendi de inanan adam’’ misali, gözünü kulağını kapayıp siyaset kazanı içindeki iddiasını sürdürme yoluna da gitse, orasından burasından çekiştirilip kendisine Cumhurbaşkanlığı yolunu açacak olan olası YeniAnayasa ile Çankaya’ya çıkma yolunu da seçse; bu ülkeye yaptığı ihanetin bedelini kesinlikle ödemekten kurtulamayacaktır..

    Bu “hesaplaşma’’ Yüce Divan kanalıyla mı olur, “Siyasete devam’’ diyenErdoğan’a üzerinden prim yaptığı Türk Halkı’nın indireceği Osmanlı Tokadı ile mi olur, yoksa tamamen “bambaşka metotlar’’ üzerinden bir hesaplaşma  yaşanır bilinmez ama; o hesaplaşma bir gün mutlaka yaşanacaktır..

    İktidara geldiği ilk günlerde “Zafer sarhoşu olmayacağız’’ şeklinde halkın gönlünü okşayıp güven telkin eden açıklamalarla yıldızını parlatan Erdoğan; yazık ki janjanlı bir siyaset koltuğunun içinde eriyip tükenmeye başlamıştır.

    Ve bu yokoluş; toplumsal düzlemde sık sık dile getirilir olan ve gün be gün büyüyen “dip dalgası’’na iştirak edenlerce yakinen görülmektedir

    “Saf duygularla oy verdikleri Tayyip’in, hangi amaçlara hizmet ettiğinden bihaber olmakla birlikte “vatanın bölünmez bütünlüğü’’nü herşeyin üzerinde tutan HALK ise; kendisinin gözünü boyamak için türlü dolaplar çevrilerek aziz şehitlerin kanları üzerinde yükselen bu yüce devlete yapılan ihaneti fazla uzak sayılmayacak bir süreç içinde öğrenerek, böylesi bir onursuz harekete cüret edenlerin ipini bizzat kendi elleri ile çekecektir”[1]

     

     


    [1] www.sesar.com.tr / 29.03.2006

     

    Bu Haber 2474 defa okunmuştur.
    Dost Siteler...
    www.millicozum.com
    www.necmeddinerbakan.net

 
Yorum Ekleyin
Yorum eklemek için üye olmanız gerekmektedir.
 
Telif Hakkı: Prof. Dr. Necmettin Erbakan - NecmettinErbakan.Net, Necmettinerbakan.org | Milli Çözüm Dergisi | AhmetAkgul.Net | MealiKerim.com | İLETİŞİM |RSS